மீண்டும் வாசி ... வாசி....

வணக்கம், 09.08.2014 அன்று வாசித்தல் பற்றியக் கட்டுரை பதிவிட்டிருந்தேன். புதிய தலைமுறை 11.09.2014 இதழில், வாசிப்பால் கிடைக்கும் 6 பலன்கள் பற்றியக் கட்டுரை வந்துள்ளது. அதுவும் வாசிப்பின் முக்கியத்துவம் குறித்தக் கட்டுரை என்பதால், இங்கே பதிவிட்டுள்ளேன். பிள்ளைகளுக்கு வாசிக்கக் கற்றுக் கொடுப்போம்.

நன்றி - புதியத் தலைமுறை - 11-09-2014 இதழ்

எலக்கணம் புரியவில்ல

வணக்கமுங்க,

      தமிழ் பெருமக்கள், தமிழ் ஆசிரியருங்க, எல்லோருக்கும் வணக்கமுங்க.

      நான் ஒரு ரொம்ப சாதாரண நாட்டுப்புறத்தானுங்க. எங்க பாட்டன் முப்பாட்டன் எல்லோரும் தமிழ்தாங்க பேசனாங்க. நானும் தமிழ்தாங்க பேசறேன். எனக்கு வேற எந்த மொழியும் தெரியாதுங்க. என்னைப் பொதுவா கிராமத்தான்னு சொல்லுவாங்க.

      பெரியவங்க உங்களுக்கு ஒரு விண்ணப்பமுங்க. எனக்கு மனசுல பட்டதெல்லாம் இங்க சொல்லனும்னு ஆசைப்படறுனுங்க. ஏதாவது தப்பா சொன்னா மன்னிச்சிடுங்க.

      நான் கிராமத்துல படிச்சவனுங்க. ஆனாவ மணல்ல எழுதி எழுதி பழகி படிச்சவனுங்க. எப்படியோ தட்டுத்தடுமாறி பள்ளிக்கூட படிப்ப முடிச்சிட்டுனுங்க. அந்த காமராசர் மகராசன் மதியானம் சோறு போட்டாருங்களா, அதனால எங்கப்பாரு என்னைய பள்ளிக்கூடம் அனுப்பிவச்சி படிக்க வச்சாருங்க, இல்லன்னா நானும் தற்குறியாத்தான் இருந்திருப்பேனுங்க.

      நான் படிக்கிற காலத்துல, தமிழ், கணக்கு, விஞ்ஞானம், சரித்திரம், பூகோளம் எல்லாத்தையும் தமிழ்லதாங்க படிச்சேன். ஏபிசிடி சொல்லித்தர மட்டும் தனி வாத்தியார் உண்டுங்க.

      எங்க பள்ளிக்கூடத்துல சுமாரா படிக்கிற பசங்கள்ள நானும் ஒருத்தனுங்க. எல்லா பாடத்துலயும் நெறைய மதிப்பெண் வாங்குவங்க. ஆனா எவ்வளவு நல்லா எழுதினாலும், தமிழ்ல மட்டும் கொஞ்சமாத்தான் மதிப்பெண் போடுவாங்கங்க. கேட்டா, தப்பில்லாம, எலக்கண சுத்தமா எழுதினாத்தான் மதிப்பெண் உண்டுன்னு சொல்லுவாங்க. மத்த பாடத்திலேயும் இதேமாதிரிதான் எழுதுவேன், ஆனா அவங்க நெறைய மதிப்பெண் போடும்போது, தமிழ்ல மட்டும் ஏன் போடமாட்டேன்றாங்கன்னு தெரியாமலேயே படிச்சேனுங்க.

      தமிழ்ல உரைநடை, செய்யுள்னு சொன்னதெல்லாம் படிச்சிடுவேனுங்க. ஆனா அந்த இலக்கணம் தானுங்க எனக்கு கொஞ்சமும் வராதுங்க. வாத்தியார் ஒழுங்கா சொல்லித்தரலியா, இல்லா நான் ஒழுங்கா படிக்கலியான்னு இன்னைக்கு வரைக்கும் எனக்கு கொழப்பமா இருக்குங்க. நான் பரவாயில்லிங்க. நல்லா படிச்ச இளங்கோ, கந்தசாமி இவங்கக்கூட தமிழ்ல முழு மதிப்பெண் வாங்க மாட்டாங்கங்க. கேட்டா, தமிழ்ல முழுமதிப்பெண் போடக்கூடாதுன்னு சட்டம் இருக்குன்னு வாத்தியார் சொல்லுவாருங்க.

      சரி, நான் சொல்லவந்தத சொல்லிடுறேன். அதான் இலக்கண பாடத்தைப் பத்திதான். நான் படிச்சதைப் பத்திதான். தமிழ்ல அஞ்சு இலக்கணம் உண்டாம். எழுத்து, சொல்லு, பொருளு, யாப்பு அப்புறம் அணி. ஆனா உரைநடைக்குன்னு ஏனுங்க இன்னும் இலக்கணம் இல்ல. இப்ப ஏதாவது உரைநடை இலக்கணும்னு புதுசா கொண்டுவந்திருக்கிங்கலா?. 

      நான் படிச்சது, எனக்குள்ள கொழப்பம் எல்லாத்தையும் சொல்லிடறுனுங்க.

எழுத்திலக்கணம்:

      எழுத்துன்னா, உயிர் எழுத்து, மெய்யெழுத்து, உயிர்மெய் எழுத்து அப்புறம் அந்த மூணு புள்ளி வைப்பாங்களே அந்த ஆயுத எழுத்து. அவ்வளவுதான் எனக்குத் தெரியும். அதை எப்படி எழுதனும்னும் தெரியும். ஆனா இதெல்லாம் இல்லாம சார்பெழுத்துனு சொல்லுவாங்க பாருங்க அங்கதான் எனக்கு கொழப்பம் வரும். உயிர்மெய்யும் ஆயுதமும் சார்பெழுத்துன்னு சொல்லுவாங்க. அதுக்கு எழுத்தெல்லாம் இருக்கும். ரொம்ப சரி. ஆனா, இந்த அளபெடை, குற்றியலிகரம், குற்றியலுகரம், குறுக்கம் இதுக்கெல்லாம் எழுத்தே இருக்காது. ஆனா அத புரிஞ்சிதான் படிக்கனும்னு தமிழ் வாத்தியார் சொல்லுவார். அதுக்கு சொல்லித்தர உதாரணம் ரொம்ப கொழப்பமாவும் இருக்கும், ரெண்டு மூனு உதாரணத்திற்கு மேலயும் இருக்காது. சொன்னதையே தான் திரும்ப திரும்ப சொல்லுவாங்க. அளபடைக்கு எடுப்பதூஉம், கொடுப்பதூஉம் அப்படின்னு வர திருக்குறளத்தான் சொல்லுவாங்க. நான் அதுமாதிரி ஏதாவது எழுதினா, சொல்லுக்கு நடுவுல உயிர் எழுத்து வரக்கூடாதுன்னு வாத்தியார் தப்பு போடுவாறு. ஆனா திருக்குறள்ள மட்டும் வந்தா சரின்னு சொல்லுவாறு. இன்னிக்கிவரைக்கும் சார்பெழுத்துன்னா சரியா புரியலிங்க.

சொல் இலக்கணம்

      சொல்லிலக்கணம் கொஞ்சம் புரிஞ்ச மாதிரியும் இருக்கும், புரியாத மாதிரியும் இருக்கும். பெயரைக் குறிக்கும் சொல் பெயர்ச்சொல், வினையைக் குறிக்கும் சொல் வினைச்சொல். இது மனசுல பதிஞ்சிடுச்சி. ஆனா இந்த உரிச் சொல், இடைச் சொல் எனக்கு இன்னமும் புரியலிங்க. வேற்றுமை உருபு, உவமை உருபு இதெல்லாம் வந்தா இடைச்சொல் அப்படின்னு சொல்லிக்குடுத்தாங்க. சால, நனி, கூர், கழி, தவ  வந்தா உரிச்சொல் அப்படின்னும் சொல்லிக்குடுத்தாங்க. ஆனா, விளக்கமாவும் தெளிவாவும் சொல்லித்தரலிங்க. வேற்றுமையைப் பத்தி சொல்லித்தரும்போது, ஐ, ஆல், கு, இன், அது, கண் இதை மட்டும் இரண்டிலிருந்து ஏழுவரைக்கும் ஞாபகம் வச்சிக்க சொன்னாங்க. பகுபத இலக்கணத்தில, பகுதியும் விகுதியும் மட்டும்தான் புரிஞ்சிதுங்க, இந்த இடை நிலை, சந்தி, சாரியை அதெல்லாம் என்னென்னு இப்பவரைக்கும் புரியலிங்க. அது பரவாயில்லிங்க, இந்த கிறு, கின்று, ஆநின்று இதை எதுக்கோ ஞாபகம் வச்சிக்க சொன்னாங்க, அது எதுக்குன்னு இன்னமும் தெரியலிங்க. அதனால, தேர்வுல எழுதும்போது, எல்லாத்தையும் மாத்தி மாத்தி எழுதி தப்பு வாங்கிட்டேனுங்க.

பொருள் இலக்கணம் 

      பொருள் அப்படின்னு சொன்னதும், பணம், செல்வம் அப்படின்னு நெனெச்சி இருந்தேனுங்க. ஆனா, அகம், புறம் அப்படின்னு சொல்லிக் கொடுத்தாங்க. ஒழுக்கமா இருக்கிறது எப்படி, வீரமா இருக்கிறது எப்படி, இது இரண்டும்தானுங்க, அகமும் புறமும் சொல்ற இலக்கணம். அப்புறம் ஏனுங்க அப்படி குழப்பனாங்க. வஞ்சித்தினை, முல்லைத் தினை அப்படின்னு என்னென்னமோ சொல்லுவாங்க. வினைத் தெரியும் அது என்னங்க தினை. கம்பு, கேழ்வரகு மாதிரி அது ஒரு தானியமாங்க?  

யாப்பு இலக்கணம்

      இது உங்கள மாதிரி இருக்கிற பெரியவங்களுக்கு தேவையான இலக்கணங்க. செய்யுள் எழுதறதப்பத்திய இலக்கணங்க. நாங்கெல்லாம் தருமி மாதிரி யாராவது எழுதி வச்ச செய்யுள படிக்கிற ஆளுங்க. எங்களுக்குப்போய், எழுத்து, அசை, சீர், அடி, தளை, தொடை அப்படின்னு, மருத்துவம் படிக்கிற புள்ளைங்களுக்கு உடல் உறுப்பை சொல்லித்தர மாதிரி சொல்லி பயமுறுத்திட்டாங்க. வாக்கியத்தையே ஒழுங்கா தப்பில்லாம எழுதத்தெரியாத எங்களைச் செய்யுள் எழுதச் செய்து புலவராக்கற நல்ல முயற்சிங்க. இத ஒழுங்கா படிச்சிருந்தா, இன்னைக்கு தமிழ் நாட்டுல எல்லோருமே புலவராத்தானுங்க இருந்திருக்கனும். ஆனா ஏங்க அப்படி இல்ல?

அணி இலக்கணம்

      எனக்கு புடிச்ச இலக்கணங்க. பத்துவகையான அணி இருக்குதுன்னு படிச்சேனுங்க. ஒவ்வொரு அணிக்கும் ஒரு உதாரணம் சொன்னா போதுங்க. மதிப்பெண் போட்டுடுவாங்க. தூய மத்தொலி, வாரேல் என, தேவரனையர் கயவர், செஞ்ஞாயிறு, முகத்தாமரை, ஆடிக்குடத்தடையும். இதெல்லாம் ஒவ்வொரு அணிக்கும் ஒரு உதாரணம். சரிதானுங்களா? நான் படிக்கும்போது, என்ன உதாரணம் சொன்னாங்களோ அதே உதாரணம் தாங்க இப்பவும் புள்ளைங்க படிக்கிற பாடத்தில இருக்கு.  புதுசா எதுவும் இல்லிங்களா?

மறுபடியும் வணக்கமுங்க.

      இதைக் கொஞ்சம் கேளுங்க. நமக்குதான் இலக்கணம் புரியல. நம்ப புள்ளைங்களுக்காவது புரியட்டும் அப்படின்னு, கிராமத்த விட்டு வெளிய வந்து, நகரத்துல படிக்க வச்சேனுங்க. காலம் மாறிப்போச்சுங்க. நம்ம பேச்ச யாரும் கேக்கலிங்க. ஆனாலும், மொழிப் பாடத்தைத் தமிழ்லதான் படிக்கனும்னு நான் கொஞ்சம் அழுத்தமா சொல்லிட்டதால, தமிழை மொழிப்பாடமா எடுத்து புள்ளைங்க படிச்சிதுங்க. வகுப்புல மதிப்பு பட்டியல் தருவாங்க இல்லிங்கலா, அதுல பத்து இல்ல பதினொன்னு தாங்க வரும். ஏன்னு கேட்டா, எல்லா பாடத்திலேயும் நெறைய மதிப்பெண், ஆனா மொழி பாடத்துல, தமிழில்லாத மொழி எடுத்த மத்த புள்ளைங்க மதிப்பெண் அதிகம் வாங்கிட்டதாகவும், தமிழ்ல முழு மதிப்பெண் எடுக்க முடியல, அப்படின்னு சொன்னிச்சிங்க. இது பெரிய தேர்விலேயும் தொடர்ந்திடுச்சிங்க. மேல்நிலை வகுப்புல மத்த மொழிப்பாடம் படிக்கிற புள்ளைங்களுக்கு இரண்டு ஆண்டுக்கும் சேர்த்து ஒரே ஒரு புத்தகம்தானாம். பத்தாம் வகுப்புவரை அந்த மொழியை படிக்காத புள்ளைங்க கூட பதினொன்னாம் வகுப்பில் அந்த மொழியை படிக்கமுடியுமாம்,  ஆன தமிழ் படிக்கிற புள்ளைங்களுக்கு, செய்யுள், உரை நடை, இலக்கணம், துணைப்பாடம் அப்படின்னு ஏகப்பட்ட சுமையாம்.  நெறைய மதிப்பெண் எடுக்க முடியலன்னு எம் புள்ளைங்க எம் மேல இப்பவும் கோவமாவே இருக்காங்க.

      ஐயா, தமிழ் எம் மொழிதாங்க. எனக்கு எழுத படிக்கத் தெரியனுங்க. அதையும் தப்பில்லாம எழுத படிக்கத் தெரியனுங்க. தமிழ் நாட்டுல எல்லோரும் புலவரா இருக்கறதைவிட தமிழரா இருக்கிறது முக்கியமுங்க. தொல்காப்பியம், நன்னூல், தண்டியலங்காரம், யாப்பருங்கலக்காரிகை அப்படின்னு எத்தனை இலக்கண நூல் வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டுங்க. ஆனா, அதுல எழுத்தும் சொல்லும் தவிர மத்ததெல்லாம் செய்யுளுக்கு முக்கியமுங்க. ஆனா இரண்டு நூற்றாண்டா புழக்கத்திலிருக்கிற, உரை நடைக்கு ஏங்க இன்னமும் இலக்கணம் எழுதல நீங்க?

      நடைமுறை வாழ்க்கையோடு இணைந்த தமிழ், உரை நடை தமிழ்தானுங்க. அப்பாவுக்கு கடிதம் எழுதறதிலிருந்து, வேலைக்கு மனு போடறவரைக்கும் உரை நடைத் தமிழ் தானுங்க தேவைப்படுது. நம்ம தமிழ் புள்ளைங்க இன்னைக்கு நல்ல படிச்சி நல்லா வாழறது பெருமையாத்தானுங்க இருக்கு. ஆனா தமிழைத் தப்புத்தப்பா எழுதுவதைப் பார்க்கும்போது கவலையா இருக்குதுங்க. புள்ளிவச்ச எழுத்து எங்கு கூடுதலா போடனும், போடக்கூடாது அப்படின்னு தெரிய மாட்டுதுங்க. இரண்டு சுழி ன்-க்கும் மூணு சுழி ண்-க்கும் வித்தியாசம் தெரியாம எழுதுதுங்க. சின்ன ல- வுக்கும் பெரிய ள- வுக்கும் வித்தியாசம் தெரியலிங்க. தகராறுவுக்கு சின்ன ர-வா பெரிய ற-வா அப்படின்னு கேட்டா, தகராறு சின்னதா இருந்த சின்ன - ர, பெரிசா இருந்தா பெரிய – ற, அப்படின்னு கிண்டல் பன்னுதுங்க. எல்லாம் இந்த படப்பொட்டியில பட்டிமன்றம் பார்த்து பேசற பேச்சுங்க.

ஐயா, இந்த நாட்டுப்புறத்தான் சில செய்தி சொல்லலாமுங்களா?

v  இலக்கணம் கசப்பா இருக்கக் கூடாதுங்க. எளிமையா புள்ளைங்களுக்கு எப்போதும்  புரியற மாதிரி பாடம் வைங்க.

v  இலக்கணத்தில் இருக்கிற எல்லா நுணுக்கங்களையும் பள்ளிப்பாடத்திலேயே தினிக்க நினைக்காதிங்க.

v  இலக்கண பாடத்திலிருக்கிற பழைய உதாரணங்களைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு, புதுசா உதாரணங்களை உருவாக்கிக் கொடுங்க.

v  எல்லோரையும் கவிஞனா ஆக்க முயற்சிப்பதைவிட, நல்ல தமிழ் மாணவன் உருவாகி வெளியில் வர முயற்சி செய்யுங்க.

v  தமிழைத் தப்பில்லாம எழுதப்படிக்க பாடத்திட்டம் வையுங்க.

v  இலக்கணம் ஐந்துவகை என்பதை ஆறாக்கி, உரை நடையை செம்மையாகவும், எளிதாகவும் செய்திட, உரை நடை இலக்கணம் என்ற புதிய இலக்கணத்தை உருவாக்கி அதைப் பள்ளியில் பாடமா வையுங்க.

போயிட்டு வரட்டுங்களா?

நம்பிக்கையோடு நாட்டுப்புறத்தான் என்கிற கிராமத்தான்

அடுத்து…. முயன்றால் கவிதை

நாட்டுதும் யாம் ஓர்

பொன்னகையால் புன்னகை இழந்தவள்
கால் நகையால் கழுத்து நகை இழந்தவள்
(கவிக்கோ)

            தமிழ் இலக்கியங்கள் கடவுளையும் மன்னர்களையும் கதை நாயகர்களாகக் கொண்டு படைக்கப்பட்டு வந்த காலத்தில், ஒரு எளிய வணிகனின் வாழ்க்கையைக் காவியமாகப் படைத்தவர் இளங்கோ எனும் இளைய மன்னன்.

            இதுதான் கதை என்று முன்னுரையிலேயே மூன்று வரியில் காப்பியத்தின் கருவினை உரைத்தவர் இளங்கோ.

                        ‘அரைசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்று ஆவதூஉம்,
                        உரைசால் பத்தினிக்கு உயர்ந்தோர் ஏத்தலும்,
                        ஊழ்வினை உருத்து வந்து ஊட்டும் என்பதூஉம்,
                        சூழ் வினைச் சிலம்பு காரணமாக,
                        சிலப்பதிகாரம் என்னும் பெயரால்
                        நாட்டுதும் யாம் ஓர் பாட்டு உடைச் செய்யுள்’என-

Ø  அரசை ஆளும் மன்னன் தவறிழைக்கக் கூடாது

Ø  கற்புடைப் பெண்டிரை உலகம் வணங்கும்

Ø  ஊழ்வினைப் பயனை ஒவ்வொருவரும் அனுபவித்தே தீர வேண்டும்.

            இவை மூன்றும், சிலம்பு எனும் கருவியின் மூலம் எப்படி நடந்தேறியது என்பதை காப்பியமாகத் தருகிறேன் என்று சிலம்பினைத் தந்தார்.

            ஆராயாது செய்த தீர்ப்பின் விளைவாய், யானோ அரசன் யானே கள்வன் என்று பாண்டி நெடுஞ்செழியன் மாண்டுபோவான்.

            யான் பத்தினி என்பது உண்மையானால், இந்த மதுரை எரிந்து போகட்டும் என்று மதுரையை எரிந்து போகச் செய்வாள் கண்ணகி.

            முற்பிறப்பில் வேறொரு வணிகனின் கொலைக்கு காரணமானதால்  இப்பிறப்பில் தண்டனையாக கொலைக்களம் புகுந்து உயிர் துறப்பான் கோவலன்.

            இது போகிறபோக்கில் கதையாகத் தெரிந்தாலும், இம்மூன்று கருத்துக்களும் அன்றைய வாழ்வோடு இணைந்த வழிமுறைகள்.

            இது இன்று பொருந்துமா என்பது கேள்விக்குறியது.

ஒன்று: அரைசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்று ஆவதூஉம்

            அரசியலில் பிழை செய்தால் அறம் என்பதே எமனாக வந்து உரிய தண்டனையைக் கொடுக்கும். அப்படியென்றால், இன்றைய அரசியல் உலகில் கூற்றுவனுக்கு நிறையப் பணிச்சுமை இருக்கும்.

            அறம் என்பதற்கு தனி மனித ஒழுக்கம் என ‘அறம் செய’ எனும் பதிவில் எழுதியிருந்தேன். மன்னன் என்பவன், தனி மனித ஒழுக்கத்துடன் அரசாட்சி செய்யவேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவனைப் பின்பற்றும் அவனது குடிமக்கள் தாமும் தனி மனித ஒழுக்கத்துடன் வாழ்வர். இன்றைய காலத்தில் அரசன் என்பதற்கு ஆட்சி அல்லது நிர்வாகிக்கும் பொறுப்புள்ளவன் என்று பொருள் கொள்வதே முறை. அதனால் அப்பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் அறம் தவறி நடக்கக்கூடாது. ஆனால் இன்று பிழை செய்து வாழ்தலே மன்னவர் தொழில் என்று ஆனபின், கூற்றுவன் என்ன செய்வான். ஆடை என்பது அரையில் கட்டிய காலம் போக, இப்போதெல்லாம் முகம் மூடி செல்வதற்கல்லவா பயன்படுகிறது.

இரண்டு: உரைசால் பத்தினிக்கு உயர்ந்தோர் ஏத்தலும்

            கற்புடைப் பெண்டிரை பத்தினி என அழைத்தனர். அதாவது ‘கொழுனன் தொழுதெழுவாள்’ என்பவள் மிகச் சிறந்த பத்தினி என்ற காலம் அது. இன்று அவ்வாறு சொல்ல முடியுமா? கற்பின் இலக்கணம் இப்போது மாறிவிட்டது. இருகட்சிக்கும் பொதுவில் வைக்கப்பட்ட காலமிது. வள்ளுவனைப் பிடிக்கவில்லையென்றால் வாசுகி விவாகரத்து பெற்றுக் கொள்ளலாம். எனவே, கற்புடைப் பெண்டிரை உயர்ந்தோர் போற்றுவர் என்றால், பிற பெண்டிர், கையில் சிலம்பின்றியே எரிக்க வருவர்.

மூன்று: ஊழ்வினை உருத்து வந்து ஊட்டும் என்பதூஉம்

            முற்பிறவியில் செய்த நல்வினையும் தீவினையும் இப்பிறவியிலும் தொடரும் என்பதே இதன் பொருள். அதாவது எல்லாவற்றிற்கும் முற்பிறப்பில் செய்த வினையே காரணம். விதிப்படியே அனைத்தும் நடக்கிறது. இக்கருத்தை இப்போது சொல்லமுடியுமா? விதியில் நம்பிக்கை இல்லாத, முற்பிறப்பில் நம்பிக்கை இல்லாத, மறுபிறவியில் நம்பிக்கை இல்லாத மனிதர்களும், மதங்களும் வாழும் நாட்டில், அவர்களுக்கு எதிரானக் கருத்தைத் தினிக்க முடியுமா?. ஆகவே இக்கருத்தும் பொய்த்துப் போகிறது.

            எனவே இளங்கோ கூறிய மூன்று கருத்துக்களும் இப்போது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதவை என்று சொல்லிவிடலாம். அதில் ஓரளவு உண்மையும் உள்ளது.

ஆனால் சற்று மாற்றி யோசித்தால் . . . .

ஒன்று:

            வணிகம் செய்ய வந்தவர்கள்  அரசியல் செய்தார்கள்

            அரசியல் செய்ய வந்தவர்கள் வணிகம் செய்கிறார்கள்

என்று எப்பொழுதோ படித்திருக்கிறேன்.

            இது உண்மையும் கூட. இன்று அரசியல் என்பதும், அதிகாரம் என்பதும், வணிக நடவடிக்கைகள் நிறைந்த களமாகிவிட்டது. அதில் முதலீடுகளும், இலாபமும் நட்டமும் தவிர்க்கப்பட முடியாதவையாக நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. அதனால் பிழை மலிந்து தழைக்கிறது.

            பிழை என்பதை வரைமுறைப் படுத்தினால் – விதிமுறை மீறல்கள், ஆதாயம் சேர்த்தல், வரைமுறையற்ற ஆசை, கையூட்டு என அது நீண்டு கொண்டே செல்லும். பிழை செய்வோர் தண்டிக்கப்படுவதில் கூட விதிமுறை மீறல்கள் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. பின்பு எப்படி அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றுவன் ஆவான்?

            கூற்றுவன் ஆக முடியும். சட்டம் என்பது நான்கு சட்டங்களுக்குள் முடங்கிவிடாமல் அதன் கரங்கள் கனவாய் மீனின் கைகளைப் போல நீண்டு வளைந்து துழாவ வேண்டும். அது காறி உமிழும் கருப்பு மை, பிழைபுரிந்தவன் கண்களைக் குருடாக்க வேண்டும். தண்டனைகளில் தயவு தாட்சன்யம் கூடாது. தீர்ப்புகள் என்பது திருத்தப்பட முடியாத தீர்ப்புகளாக இருக்கவேண்டும். தவறானத் தீர்ப்பு வழங்கிடும்போது வழங்குபவருக்குப் பாண்டிய நெடுஞ்செழியனின் நினைவு வரவேண்டும்.

            சட்டம் என்பதற்கு நெறிமுறைகள், நெறிமுறைகள் என்பதற்கு அறம் என பொருள் தொடர்ந்து வருவதால், அரசியல் பிழைத்தோரை அறமே கூற்றுவனாக தொடரவேண்டும்.

            இன்று நீதிமன்றங்கள் அரசியல் பிழைத்தோரைக் குட்டத் தொடங்கிவிட்டன. மக்களும் அவர்களைப் பார்த்து குமட்டத் தொடங்கி விட்டனர். அவ்வாறெனில் அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றுவன் ஆகும் காலம் மீண்டும் தொடங்கிடும்.

இரண்டு:

            உரைசால் பத்தினி என்றால் மதிப்பு மிக்க கற்புடைப் பெண்டிர் என வேங்கடசாமி நாட்டார் அவர்கள் உரை செய்துள்ளார். கற்பு என்பதன் அளவு கோல் யாது? அன்று – இறக்கும்வரை ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என வாழ்ந்த மகளிர். இன்று – இருக்கும்வரை ஒருவனுக்கு ஒருத்தி எனும் வாழும் மகளிர். கால மாற்றம். கற்பிற்கு இலக்கணங்கள் ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக வரையறுக்கப்படுகின்றன.

            பெண் என்பவள் தெய்வமாகத் தொழத்தக்கவள் என வரையறை இருந்தபோது, அதை நிலை நிறுத்த நம் முன்னோர்கள் தம்மை வரையறைப் படுத்திக் கொண்டனர். பெண்ணடிமை எனும் சொல் விவாதத்திற்குரிய சொல்லாக மாறியபோது, அதை திடமாக வரையறுக்கத் தவறியதன் விளைவும், தமிழில் பிறமொழிக்கலப்பைத் தவிர்க்கக் காட்டிய தீவிரத்தை, தமிழ் மரபில் பிறர் (மேலை) மரபு கலப்பதைத் தவிர்க்க காட்டவில்லை என்பதாலும், நமது தமிழ் மரபின் மாண்பினைத் தொலைத்து விட்டு நிற்கிறோம். அடிமைத்தனத்திற்கும், அடக்கம் என்பதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டினைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறி விட்டோம். அதன் விளைவுதான் இன்று குடும்பச் சிதைவுகள்.

            குடும்பச் சிதைவுக்கான காரணிகள் பற்றி நீண்டதொரு பதிவினை எழுதலாம். நம் தலைப்பையொட்டிய காரணியான, பிறனில் விழைதல் அதாவது கற்பு நெறி தவறுதலை மட்டும் இங்கு காண்போம். வள்ளுவர் காலத்தில் பிறனில் விழையாமை என்பது ஆடவருக்கு வகுத்துக் கொடுக்கப்பட்ட நெறிமுறை, ஆனால் இன்று அது இருபாலருக்கும் பொதுவாய்ப் போனது. இன்றைய நாளேடுகளில், நிச்சயம் ஒரு செய்தி, பிறனில் விழைந்ததைப் பற்றியதாகத்தான் இருக்கிறது. கற்பு நெறி களவாடப்படுகிறது அல்லது களவு கொடுக்கப்படுகிறது. விளைவு - கொலையும் செய்வாள்(ன்) பத்தினி. விளைவு - சிதைந்துபோன குடும்பம். விளைவு - சிதைந்து போன குழந்தைகளின் எதிர்காலம். யார் தவறுக்கு யார் பலியாவது?

            நல்ல குடும்பம் பல்கலைக் கழகம். அதற்கு வேந்தர் தலைவனாக இருக்கலாம். ஆனால் துணை வேந்தர் நிச்சயம் குடும்பத் தலைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நல்லொழுக்கம் மிக்க ஒரு தாயால்தான், குடும்பம் எனும் பல்கலைக் கழகம் விழுதுகள் விட்டு வாழ முடியும். அந்த நல்லொழுக்கம்தான், கற்பெனப்படும். அதைப் போற்றும் பெண்டிர்தான் பத்தினிப் பெண்டிர். அத்தகைய உயர்ந்த பெண்டிரை, உரைசால் பத்தினியை மட்டுமே உயர்ந்தோர் ஏற்றுவர்.

மூன்று:

            ஊழ்வினை எனும் சொல்லிற்கு, விதிக்கப்பட்ட செயல் எனும் பொருளில்தான் இளங்கோ அதனைக் கையாள்கிறார். அதை கதைப்போக்கிற்காக கோவலன் தன் முற்பிறவியில் செய்த வினை இப்பிறவியில் உருத்து வந்து ஊட்டுவதாக காட்சிப்படுத்தியிருப்பார். கம்பனில் கூட தயரதன் இறப்பிற்கு முன்வினையே காரணமாக இருக்கும். அது அக்கால நம்பிக்கை. ஒருவனின் வாழ்வில் நடைபெறும் அனைத்து நிகழ்வுகளுக்கும் தாம் முன்னர் செய்த நல்வினைகளும் தீவினைகளுமே காரணம் என்பதுதான். அதாவது வினை விதைத்தால் வினையையே அறுக்க வேண்டும், உன் நிகழ்வுகளுக்கு நீயே காரணம், அது முற்பிறவியாகவும் இருக்கலாம், இப்பிறவியாகவும் இருக்கலாம்.

            அதைத்தான் முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும் என்றார் ஔவையார். பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்கின்னா பிற்பகல் தாமே வரும் என்றார் திருவள்ளுவர். இது நீதி நெறியினை விளக்கும் பாங்கு. இதைத்தான், இன்றைய சோவின் கோட்பாடு (Chaos theory) ‘எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் ஒரு தொடர்புண்டு’ என நிரூபிக்க முயல்கிறது.

            எனவே ஊழ்வினை என்பது, தத்தமது வினைகளுக்கு தாமே காரணம் என்பதை வலியுறுத்தும் கோட்பாடாகும். பிறவி நம்பிக்கை இருப்போர்க்கு, எப்பிறவியிலும் தீங்கு செய்யாதே, அது உன்னைத் தொடர்ந்து வரும் என்பதும், பிறவி நம்பிக்கை இல்லை என்போர்க்கு, எவருக்கும் தீங்கு செய்யாதே அதன் விளைவுகள் நிச்சயம் உன்னை உன்வாழ் நாளிலேயே பாதிக்கும் என நல்வழிப்படுத்தும் கோட்பாடாகும். அதுவே ஊழ்வினை உருத்து வந்து ஊட்டும் எனும் நிலைப்பாடாகும்.

   ஆக, இளங்கோ தமது பாட்டுடைச் செய்யுளில் வழங்கிய மூன்று குறிப்புகளும், வாழ்வினைச் செம்மையுடன் வழிநடத்தும் கோட்பாடுகளே.

                        முன்னம் உரைத்த நிமித்திகன் சொல்லினைத்

                        தின்னமாய்     நீக்கியே மாமுனி யானாய்

                        சிலம்பெனும் காப்பியம் செய்தனை நன்றாய்

                       வளமார் தமிழினில் வாழ்ந்து.

அடுத்து … எலக்கணம் புரியவில்ல…